როცა მშენებლობას ვიწყებდით, მეგონა, რომ ყველაზე რთული პროექტის ან მასალების არჩევა იქნებოდა. სინამდვილეში აღმოჩნდა, რომ მთავარი პრობლემა კონტრაქტორთან იმ დეტალებზე შეთანხმება იყო, რომლებიც ხარჯთაღრიცხვაში არ იყო გაწერილი. კომპანია „დომსტროისთან“ პირველად შევხვდი იმას, რომ ოსტატი თავად დარეკავდა და გვეკითხებოდა, როგორ გვინდოდა სახურავის კედელთან შეერთების კვანძები დაგვენახა, სანამ მონტაჟს დაიწყებდა.
ცალკე მინდა აღვნიშნო გათბობის სისტემის კონფიგურაცია. პირველ სართულზე თბილი იატაკი ავირჩიეთ, მეორეზე კი რადიატორები. ოსტატი ორჯერ მოვიდა: ჯერ კონტურების განლაგებისთვის, შემდეგ — ნაკაწრის ჩამოსხმის შემდეგ, მილებში წნევის შესამოწმებლად. მან მაშინვე გვაფრთხილა, რომ ადიდებულ ნიადაგზე ფუნდამენტს შეიძლება ჩაჯდომა მიეცეს, ამიტომ ყველა კომუნიკაცია სარეზერვო სვლით გამტარებში გავატარეთ. ეს წვრილმანია, მაგრამ სწორედ ასეთი დეტალები შემდეგ ნერვებს გიზოგავს.
შეზღუდვებიც იყო. მაგალითად, მისაღებში პანორამული ფანჯრების გაკეთება გვინდოდა, მაგრამ ინჟინერმა აგვიხსნა, რომ ჩვენი მალის სიგანეზე სხივის გამაგრება იქნებოდა საჭირო, რაც ვადებს ორი კვირით გადაწევდა. იმის ნაცვლად, რომ ჩუმად გაეკეთებინათ, როგორც სთხოვეს, მათ ალტერნატივა შემოგვთავაზეს — ღიობის 40 სანტიმეტრით შემცირება და გრაფიკის შენარჩუნება. ჩვენ დავთანხმდით და ახლა არც ერთხელ არ გვინანია.
მოკლედ: მშენებლობაში მთავარი სიჩქარე კი არ არის, არამედ ის, თუ რამდენად გულახდილად გესაუბრებიან სირთულეებზე. აქ ამ მხრივ წესრიგია.